Brovisman: Nisan Dokuz

“It’s strange. I felt less lonely when I didn’t know you.”  Jean Paul Sartre

Hislerimizi tarif etmek istersek, kendimizi kâinatta yalnız hissetmek bizim mecburiyetimizdir. Kafamızı yastığa koyduğumuzda yaptığımız muhasebelerimizdeki rakamlar, geçmişin tekrar yayınları veya kâbuslarımızda ayyuka çıkan korku noktaları, bu hissettiğimiz ekseriya engellenemez yalnızlık hissimizin betimlemeleri ve yansımalarıdır.

Fakat biz, tıpkı her birimizin birbirimiz ile olan kusursuz bağlantısı gibi, yalnızlığı ve seni ayırmak gafletine düşeriz. Sen kuşkusuz ayrılamaz bir parçamsın, yalnızlığı tecrübe ederken sağlamamı seni hissetmek ile birlikte yapıyorum. Ardından bir basamak yükseliyor ve beraber olmak ve yalnız olmanın aynı sürecin parçaları olduğunu tahlil ediyorum.

Artık parçalarının bütününü görebiliyorum.