Brovisman: İkram

“Yolun bundan sonrasına katırlarla devam edeceğiz”

İnsan, muhakkak diğerlerinin yararlanacağı tecrübe sentezlemeli, huzursuzluğundan kıssadan gömlek dikebilmeli.  Cemiyetin zorbalıklarına aldırış etmeden, hülyalarının kuvvetini kendi motivasyonuna eklemeli. Fakat bir başkası için bir şeyler inşa etmeye lüzum yoktur, güzel olan kendi evini inşa etmen, benim ise çakıl taşları yığınlarından seni yaralamayacak olanları seçmende yardımcı olmamdır.

Artık vapurlardan haz etmediğinin farkındayım, hakikaten kan revan içerisinde beşik gibi göründüğünü biliyorum.  Fakat sen, dön yeniden kendi yakana, en çok sen seviyor gibi yapsan da. Ne kadar şanslı olduğunu bilmiyorsun (…).

Tahtından insen de ıslansa bileklerin, kavis alsa ışığın. İnceliyor geçtiğin yollar, patlıyor birer birer. Daha büyük bir güce sığınıyorsun usulca. Biraz da cilveli. Beyhude bir çabaydı açık tutmaya çalışman, gözlerini.

Solunu dolduran görünmeyen izlerin ile lüzumsuz vecitler yaşıyorsun.  Saatlerini eşitledikçe yaprak gibi sakinsin de, yine de biraz huzursuzsun. Çocukken elindekileri severdin; delikanlıyken O’nu; büyüdün, adam oldun, şimdi vapurları da sevmiyorsun.

Ama sen yine de… Kalma, geri dön, en iyi sen seviyor olsan da.