Kahve, Çok Şekerli Lütfen

Avunmak zor.

Şeker dedelerimizin her ‘acıtmazdı hayat’ adlı hikâyelerinin aksine, acıtıyor işte. Birçok anlamlarla sarılmış hayaller,gökdelenler gibi yıkılıyor, imkânsıza çelik bir çivi olarak çakılıyor. Nerede olursan ol, bozulan yeminler, yıkılan hayaller yolunu tıkıyor. Ne İstanbul’da ne de yolumun üstünde atacak adım kalmıyor, hayallere ulaşmaya geçit kalmıyor.

‘Çok şanslısın’ diye bir ses duyuluyor sonra. Diğer bir ses ise “bu kadar şans sana çok” diyor.

Dibe çakılıyorsun sonra, ya da hala düşüyorsun. Bardağın içindeki hüzünleri girdabınla yanına topluyorsun. Dipteki ‘yalnızlık ömür boyu’ krallığını tekrar tekrar ilan ediyorsun.

Aniden renkli rüyalar otelinde uyanıyorsun.  Ahizeyi kaldırıp kahve diyorsun. 

Şekerli olsun.