İlham kaynaklarım birer birer tükenirken, gözlerimin karşısından geçen her kare aynı görseli çiziyor. Devamında ise, sinirleri zorlayacak bir hoşgörünün beklenmesi ise endişe verici.
Belki geç kaldım, belki bu sadece benim tercih ettiğim bir kişisel ızdırap. Yani ızdırabın yolu, herkesin acısının nedeni olan olgu mu olmak zorunda? Herkesin çektiği acı, herkesin saniye başına gördüğü bilmem kaç kare birbirine benzerse eğer... Bu daha hastalıklı olmaz mı ki?
Peki, yaklaşık bir ömür aynı detaylarda kendimi özgürleştirme çabam neden ahmakça ve çocukça olsun?
Kişinin kendi detaylarını bulması başlı başına bir özgürlük, bir mutluluk kaynağı sayılırken...
Bırak şimdi bunları. Hem...
Bu kez her şey daha da uzun sürecek.
0 yorum:
Yorum Gönder